De Boeveriewijk is een deelwijk van het West-Bruggekwartier tussen ’t Zand, de Vesten, de Boeveriestraat en de Hauwerstraat. Tot in de 19de eeuw was dit, buiten de Boeveriestraat zelf, een schaars bebouwd gebied met enkele verbindingsstraten tussen de Boeveriestraat en de Boeverievest. In de loop van de 19de eeuw werden rijen kleine woningen, zoals onder meer "fortjes" (fort "De Vestel" in de Fonteinstraat en fort "De Badts" op de hoek van de Hauwerstraat met de toenmalige Boeverievest), opgetrokken en de wijk groeide uit tot een levendige volksbuurt. Door de slechte leefomstandigheden en naar aanleiding van de choleraepidemieën van 1854 en 1866, die in de wijk heel wat slachtoffers maakten, nam het stadsbestuur ingrijpende maatregelen. Een saneringsplan uit 1875 leidde tot de aanleg van nieuwe straten, het verdwijnen van de oude molenwallen, het afbreken van tal van gebouwen, het herverkavelen en de bouw van woningen volgens strenge voorschriften. Zo ontstond het kenmerkende straatbeeld van rijhuizen met lijstgevels, twee à vier traveeën en drie bouwlagen onder zadeldak en kleine tuintjes, dat vandaag nog steeds de wijk typeert. De Boeveriewijk is vandaag een mix van historische charme en hedendaagse dynamiek. De buurt is rijk aan verhalen, met onder meer het voormalige Sint-Juliaanshospitaal, het Dulhuus en de klokkengieterij Dumery, het Kapucijnen- en het Godelieveklooster, Onze-Lieve-Vrouw van La Salette en Ons Vrouwtje met heur dik buuktsjie. Kleine, gezellige straatjes wisselen af met nieuwe woonprojecten, waardoor de Boeveriewijk een intieme, levendige en diverse sfeer uitstraalt. Kortom, de Boeveriewijk is een wijk waar verleden en toekomst hand in hand gaan, en waar het Brugse stadsleven in al zijn facetten tot uiting komt. (Bron: Wikipedia)