Brugse humor is als de stad zelf: charmant, verfijnd en vol kleine verrassingen. Achter de middeleeuwse gevels en stille reien schuilt een warme, licht ondeugende humor die je niet meteen overweldigt, maar langzaam verovert.Wat deze humor zo bijzonder maakt, is haar subtiele, droge karakter. Bruggelingen zeggen veel met weinig woorden. Een korte opmerking, een scherpzinnige blik of een ogenschijnlijk eenvoudige zin kan plots een glimlach ontlokken. Vaak zit de kracht in herkenbare, alledaagse situaties die met een knipoog worden bekeken.Het Brugs dialect geeft die humor extra kleur. De unieke klanken, het ritme en de typische uitdrukkingen maken elke grap authentiek en eigen. Voor buitenstaanders klinkt het soms als een geheimtaal, maar net dat maakt het zo intrigerend en levendig.Daarnaast zit er in Brugse humor een flinke dosis zelfspot. Bruggelingen lachen graag met hun eigen gewoontes en kleine eigenaardigheden, zonder bitterheid maar met warmte. Het is humor die verbindt en zorgt voor een gevoel van samenhorigheid.Een typisch voorbeeld van een Brugse grap klinkt bijvoorbeeld zo: "Ge keun zo mooi zingen, mo je moet het wel doen als niemand luustert."Op het eerste gezicht lijkt het bijna een compliment, maar eigenlijk zit er een zachte, speelse steek onder, typisch Brugse ironie.Brugse humor is geen bulderlach, maar een stille, aanstekelijke glimlach die blijft hangen, net als de stad zelf.“Lachen is gezond… zeg’n ze, mo joen gezicht es der nog nie zo zeker van.”